เธอไม่เคยรู้อะไรเลย ไม่เคยเลยจริงๆ ฉันมันเลว ดีไม่พอสำหรับคนดีๆ อย่างเธอ ถ้ารู้ความหมายของคำว่า "คนป่า" ฉันคงจะเจ็บมากกว่านี้ ความหมายของมันคงจะเลวมากที่สุดในโลก...

ตลอดเวลา...ฉันมีความสุขอย่างคนเป็นผู้ให้มาตลอด ไม่ต้องการได้อะไรคืนจากเธอ เพราะรู้ว่าถ้าต้องการมันคืน ฉันจะหาความสุขแบบที่ต้องการไม่ได้เลย ถ้าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เธอจะโกรธ จะเกลียด จะหนี จะจากฉันไปไหนก็ได้ เพราะฉันก็เป็นแค่คนเลวคนนึงที่รักเธอมาตลอด เธอจะคิดว่าฉันโกหกก็ได้ แต่อย่างน้อยก็ถือว่าฉันได้บอก ยังไงก็ตาม ฉันบอกกับตัวเอง...จะจำเธอไว้ในใจที่อ่อนแอดวงนี้ตลอดไป ฉันจะลบความทรงจำร้ายๆ ที่เกิดขึ้นกับเรา และจำเธอผู้แสนดีไว้ในนี้...ในความทรงจำถาวรของฉัน...ในหัวใจ

ฉันไม่ขอยื้อ...ถ้าเราจะจบความเป็นเพื่อนกันที่ตรงนี้ แม้ว่าใจฉันจะยื้อเธอไว้มากน้อยแค่ไหนก็ตาม จะบังอาจเกินไปไหม...ถ้าจะบอกว่าฉันไม่เคยโกรธเธอเลย เธอถามฉัน "จะโกรธมั้ยถ้าจะถามอะไรบางอย่าง" ฉันอยากให้เธอรู้...ไม่ว่าจะเป็นคำถามไหนๆ หรือว่าเรื่องอะไรก็ตาม ไม่ว่าเธอจะด่า จะว่า จะอะไรก็แล้วแต่ หรือจะฆ่าฉันให้ตายไปต่อหน้า ฉันไม่เคยโกรธเธอและไม่ต้องการคำขอโทษจากเธอ ไม่ต้องการอภัยให้เธอ เพราะฉันไม่ได้โกรธ...การอภัยก็คงไม่จำเป็น เป็นเธอมากกว่า...ที่คงจะอภัยให้ฉันไม่ได้ ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่ก็กลับมายัดเยียดข้อหาให้ฉัน ถ้าเธอจบกันตรงนี้ ฉันจะไม่ขอยื้อไว้ให้เธอต้องลำบากใจและเกลียดฉันมากไปกว่านี้

สุดท้าย...ถ้าฉันมีพรวิเศษ 1 ข้อ จะขอให้คนอ่าน...ลืมสิ่งที่ฉันระบายมาทั้งหมด แต่ปัญหาก็คือ...ฉันไม่มี...T_T

จาก...คนเลว