20 กรกฎาคม 2551...

วันนี้เป็นวันพิเศษของผมอีกหนึ่งวัน วันที่ผมจดจำไม่เคยลืมเลือน วันนี้...วันที่เรารักกัน วันที่ผมได้เจอกับเธอ...ผมเก็บเรื่องราวที่เกี่ยวกับเธอและผมมาเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน วันนี้ผมทนไม่ได้อีกแล้ว ผมต้องการระบาย...

เมื่อเดือที่ผ่านมา ผมตัดสินใจบอกเลิกกับเจี๊ยบ เจี๊ยบคงไม่รู้ว่าผมเจ็บปวดมากแค่ไหนกับการที่ผมบอกเลิกเธอไปในครั้งนี้ ผมบอกเหตุผลของผมไปว่า

"ริวอยากให้เจี๊ยบได้เจอคนที่ดีกว่าริว สามารถดูแลเจี๊ยบได้"ผมรู้ดีว่าผมดูแลเจี๊ยบไม่ได้ เพราะตัวผมเองก็ป่วย สักวันหนึ่ง...ผมก็ต้องจากเธอไปอยู่ดี ผมเจ็บและเก็บกดมาตลอดตั้งแต่ตอนนั้น อยากกอดเจี๊ยบ อยากบอกกับเจี๊ยบว่าผมรักเธอมากเหลือเกิน แต่สิทธิ์ของผมหมดลงแล้ว ผมไม่มีสิทธิ์อะไรอีกแล้ว...ไม่มีแล้ว...ทุกครั้งที่ผมคุยกับเจี๊ยบ ผมก็พยายามเก็บความรู้สึกตลอด พยายามที่สุดที่จะไม่ให้เจี๊ยบรู้ว่าผมอยากร้องไห้ อยากย้อนกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อน อยากพูดคำว่ารัก ทุกอย่างที่ผมทำลงไป ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกรึเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าผมทำดีที่สุดแล้ว ไม่ว่าใครจะมองว่าผมเป็นคนโง่ ผมก็ยอมรับมันแต่โดยดี เพราะผมมันโง่จริงๆ ผมยอมให้เธอโกรธ เกลียดผม เพื่อชีวิตที่ดีกว่าของเธอ เพื่อความสุขที่ทุกคนอยากจะได้รับ รวมทั้งเจี๊ยบด้วย ผมเชื่อว่าเธอก็ต้องการความสุขเหมือนกัน

20 กรกฎา...ครบรอบหนึ่งปีแล้วสิ่นะ ที่เราสองคนได้พบกัน ผมไม่รู้หรอกว่าเจี๊ยบจะจำวันนี้ได้รึเปล่า แต่ผมตัดสินใจไปหาเธอที่บ้าน ผมโทรให้เจี๊ยบออกมาหาผมนอกบ้าน ผมคิดถึงเธอสุดหัวใจ และจดจำทุกคำพูดของเจี๊ยบได้เป็นอย่างดี

"ริว! มาทำไม มาคนเดียวเหรอ"เจี๊ยบถามผมทันทีที่ได้เจอกัน ผมรู้สึกหวั่นใจเจี๊ยบคงจำวันนี้ไม่ได้...ผมกอดเจี๊ยบจากทางด้านหลัง ผมรู้ว่าเจี๊ยบเองก็แปลกใจที่ผมทำแบบนั้น สายตาของผมที่มองเจี๊ยบอย่างอาลัยอาวรณ์คงทำให้เจี๊ยบแปลกใจมากขึ้นไปอีก แต่วันนี้ผมเก็บความรู้สึกไว้ไม่ได้อีกแล้ว ผมกอดเจี๊ยบและร้องไห้อย่างไม่อายสายตาใคร ถึงแม้ว่าในใจผมจะรู้สึกผิด แต่ผมก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ผมอาจจะต้องจากเธอไปในไม่ช้า ผมกลัวเหลือเกิน...

"เจี๊ยบ...เจี๊ยบรักริวมั้ย"ผมถามเธอในเวลาต่อมา ผมอยากฟังจริงๆ จะถามเจี๊ยบเป็นครั้งสุดท้าย และผม...อาจจะได้ฟังมัน เป็นครั้งสุดท้าย...

"เจี๊ยบเคยบอกริวไปแล้วไม่ใช่เหรอ เราเลิกกันแล้วนะ จะถามอีกทำไม"

"ก็ริวอยากฟังอีกนี่นา เผื่อว่า...ริวอาจจะไม่มีโอกาสได้ฟังมันอีก...ตลอดไป"

"ริว ทำไมพูดแบบนี้ มีอะไรรึเปล่า"เจี๊ยบเริ่มกังวลผมรู้ แต่ผมพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัวครับ

"ตอบริวมาสิ่เจี๊ยบ ริวถามเจี๊ยบนะ"ผมรอที่จะฟังคำตอบของเจี๊ยบ และจะจดจำคำนั้น...ไปจนวันตาย

"เจี๊ยบ...รักริวมากนะ ยังรักมาจนถึงทุกวันนี้...ริว! แล้วริวรักรักเจี๊ยบรึเปล่า"เจี๊ยบถามผมกลับ ผมจะตอบเธอยังไงดีนะ

"อะไร"ผมแกล้งกวนประสาทกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ

"ตอบเจี๊ยบได้มั้ย"เจี๊ยบยังคงรู้ทันผมเช่นเคย

"รักสิ่เจี๊ยบ ริวไม่เคยลืมเรื่องของเรา ไม่เคยลืมว่าวันนี้เป็นวันที่เราพบกัน...ครั้งแรก เจี๊ยบ...ริวจะรักเจี๊ยบตลอดไป"เจี๊ยบยิ้มบางๆ ให้ผม

"ตลอดไปของริว มันนานแค่ไหนเหรอ"

"ริวไม่รู้หรอกว่าตลอดไปมันนานแค่ไหน แต่ริวจะรักเจี๊ยบ...ไปตลอดชีวิต"ผมมีบางอย่างอยากจะบอกกับเจี๊ยบในวันนี้ สิ่งที่ผมเองก็กลัวและไม่เคยเปิดปากบอกเธอเลย

"ริวมีเรื่องสำคัญจะบอก เรื่องที่ทุกคนอยากรู้แต่ริวไม่เคยจะบอก..."

"เรื่องอะไร"เจี๊ยบตั้งใจฟังผม ในขณะที่ผมลังเลว่าจะบอกเธอดีมั้ย

"เหลือเวลาอีกไม่นาน...เราก็คงจะไม่ได้เจอกันแล้วนะเจี๊ยบ"

"ทำไมอ่ะ ริว มีอะไรเหรอ"เจี๊ยบตกใจกับคำพูดของผม

"ริว..."ผมกำลังจะตอบคำถามของเธอ แต่เสียงโทรศัพท์ของเจี๊ยบดังขึ้นจนผมตกใจ เจี๊ยบขอตัวไปรับโทรศัพท์ ผมไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับเจี๊ยบอีกเพราะไม่ได้อยากจะบอกอยู่แล้ว เวลานี้เจี๊ยบเองก็กำลังจะไปได้ดีกับคนใกล้ตัวของผม ถึงแม้ว่าผมต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ผมเอง ก็กำลังเริ่มต้นใหม่เหมือนๆ กัน...และจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่ลมหายใจจะเอื้ออำนวย...